Bekentenissen ener schilder

"Wie zoals ik zich er dagelijks toe zet om met alle geweld kunst te gaan maken, noem ik lichtelijk geschift.

Geen sterveling immers vergt het - helemaal niemand zal het zich in enige mate aantrekken als de gang naar het atelier achterwege blijft.

En toch bestijg ik na ampele overwegingen mijn rammelende fiets en begeef ik me peinzend op weg.

Onderweg verbaas ik me telkenmale opnieuw over de wilskracht van vele gemotorisserden die zich energiek van niks naar nergens begeven met een air alsof ze de gloeilanp gaan uitvinden. Ik heb altijd zin om een straal uit te vinden die het metaal oplost, zodat ze met het stuur in de hand op straat zitten met een nog stomzinniger uitdrukking op hun wezenloze gelaten als toen ze nog reden.

Ga toch fietsen - ik roep het zacht en onverstaanbaar. En zuchtend wacht ik bij de overteek tot de horde me doorlaat.

Een verademing is dan de tocht langs de Rotte met als enige ergernis een incidentele imbeciele brommer. Langs de strekkade over het voetpad - de weinige voetgangers die ik tegenkomt beloon ik met een korte knik voor hun geduld om me door te laten (je mag daar immers niet fietsen).

Het atelier - een voormalige kleuterklas gelegen in een rustiek deel van het aloude Hillegersberg met een uniek uitzicht op de Hillegondakerk. Bij bruiloften en overlijdingen word ik knettergek van de terreurklok, doch het schouwspel van de stoeten maakt veel goed. Een muur die me scheidt van het terrein van de kerk verbergt het onderste deel van de bruiloft.- / begrafenisgangers. Omgekeerd nemen ook zij mij ten halve waar.

Over het schilderen moet ik kort zijn - ik begrijp het niet. Nog niet eens weet ik waar ik mee doende ben. Voor geen goud wil ik dat in het openbaar verklaren, dus deze opmerking blijft onder ons.

Een grote hoeveelheid emoties onderga ik: absolute misère, uiterste extase, begeestering, neerslachtigheid, opwinding. Toen ik jonger was kon ik wel eens de achterkant van een kwast door een doek drukken, warbij ik van te voren vaststelde of het niet zonde van het doek was. Wie schetst menig keer mijn verbazing als ik ' s-anderendaags na een middag van vruchteloos ploeteren werd geconfronteerd met een half meesterwerk.

En altijd opnieuw peil ik het brein af naar een compleet meesterwerk dat ik zo maar kan neerzetten. Leegte tref ik aan en spontaan vul ik me doek met mijn leegte."

Ter gelegenheid van een vrijblijvend bezichtiging

Leo de jong, Rotterdam, Axel

galerie@leodejong.nl


http://www.leodejong.nl